Informatie aanvragen Pleegzorgorganisaties
Interviews
Een andere pleegouder in de buurt …‘Pleegzorg heeft ons sterker gemaakt’Van breakdown naar breakthroughHet begon met een logeerpartij‘Het is mooi om kinderen te leren kennen’Naar (t)huisPleegkinderen verrijken je levenLego in plaats van geraniumsMét pleegzorg is het leven nóg leuker!Een goede spiegel om jezelf nog beter te leren kennenAmbassadeur PGGM en pleegzorg een mooie combinatiePleegzorg; het moet in je bloed zittenTiny, ervaren pleegouder en voormalig lid van een pleegouderraad, vertelt“Nog genoeg plek in ons hart”Twee jonge pleegvaders en een babyAlleenstaand en pleegouder, waarom niet?Gewoan net te drok meitsje*Trots op onze kleinzoonWie komt er op voor Lianne en haar pleegouders?Net even anders – een verhaal van een pleegmoederVoor pleegkinderen is ons huis een thuisIedere avond een kus van zijn moederDertig, fulltime banen én pleegzorg: het kan!Gewoon een vader- en moedergevoelOns hart en onze deur stonden openSamen één gezinEen levendige boelOns leven is net een oceaanOpladen als pleegouder‘We moeten een cirkel vormen om het kind heen’Wederzijds vertrouwen is de basisMoeders op de boot? Liever nietJacqueline en Edwin kijken terug op 10 jaar pleegzorgLeraar & pleegouder: flexibiliteit en snel schakelen zijn belangrijkZe krijgt dezelfde liefdeKinderwens en pleegouderschapWaar een wil is, is een wegWe kunnen de wereld niet veranderen, maar wel de wereld van één kindPrins ‘Hello Kitty’Carrièrevrouw, moeder en pleegouderGepensioneerd en pleegouders van twee meidenBrinta na het melkenIn ons gezin zijn de glazen halfvol!Supergewone beroepen – Wijkagent PieterEen pleeggezin met structuur en heel veel lol

Kinderwens en pleegouderschap

En dan ben je ineens 32 jaar. De geschikte partner is nog niet op je pad gekomen en de zoektocht ernaar levert meer teleurstelling dan plezier op. In je vriendenclub is inmiddels bijna iedereen getrouwd en de kinderen worden bij de vrienden in grote getallen geboren. Zwangerschap en kleine kinderdingen zijn vaak het onderwerp van gesprek. Maar de vervulling van mijn kinderwens laat dus nog wel even op zich wachten of wellicht komt het er niet meer van. Ik zie wel wat de toekomst brengt. Ik heb er een soort van vrede mee.

Kinderen heb ik altijd leuk en interessant gevonden. Daarom ben ik ook orthopedagogiek gaan studeren en werk ik in het onderwijs als onderwijsadviseur. De speciale leerling met bijzondere onderwijsbehoeften interesseert mij. Samen op zoek gaan naar specifieke oplossingen voor elk uniek kind, is een waardevolle bezigheid. Op de middelbare school heb ik als eindstuk voor Nederlands ooit een essay geschreven over het boek ‘Ciske de Rat’. Dat boek sprak me erg aan. Ouders kunnen soms zo in de knel zitten, dat het een groot effect heeft op de ontwikkeling van kinderen. Met soms heel indrukwekkende gevolgen…

Pleegzus

Met pleegzorg was ik al bekend. Sinds mijn 18e woonde er een pleegzus in mijn ouderlijk huis. Ik zat zelf inmiddels op kamers in Nijmegen. In het weekend en in de vakanties woonde ik wel thuis, dus dan had ik ook een pleegzus. Zij is een vriendin van mijn zusje waar het thuis niet zo goed liep. De bedoeling was eigenlijk dat ze maar even zou blijven, totdat er een andere oplossing was gevonden. Maar die bleef uit. Zodoende is ze 1,5 jaar bij mijn ouders gebleven en zijn zij netwerkpleegouders geworden. Daarna ging ze op zichzelf wonen.

Oriënterende fase

Ook een collega was bezig met pleegzorg. Er woonde een klein jongetje bij hen in huis. Ze vertelde er enthousiast over. In de zomervakantie van 2014 had ik wat boekjes geleend uit de bibliotheek en heb de informatie op mijn zonnebedje eens rustig doorgelezen. Een andere collega en haar man waren bezig met adoptie en dat vlotte niet. Dus oriënteerden zij zich ook op pleegzorg. Zij hadden een informatieavond over pleegzorg bezocht en mijn collega vertelde daarover in de koffiepauze op de school waar ik werk. Zodoende heb ik mij ook aangemeld voor een informatieavond.

Voorbereiding en matching

Na de informatieavond heb ik me aangemeld voor de voorbereiding voor pleegouders, de zogenaamde STAP-training. Van tevoren dacht ik dat ik een kindje wel fulltime zou kunnen begeleiden. Ik kan daarin nogal overmoedig zijn. Door deze training leerde ik pleegzorg, maar ook mijn eigen wensen en behoeften, beter kennen. Ik heb veel respect voor mensen die in hun eentje een kind grootbrengen maar als bewuste keuze past dat niet bij mij. Ik koos voor weekend- en vakantiepleegzorg. Na afronding van de voorbereiding zat ik vrij snel in een matchingproces voor een 5-jarig jongetje. Dat begon met elkaar leren kennen. Eerst bij zijn moeder thuis, daarna steeds vaker bij mij thuis. Van alle kanten waren we tevreden. Sinds een jaar of twee komt hij eens in de twee weken een weekendje logeren.