Informatie aanvragen Pleegzorgorganisaties

Lego in plaats van geraniums

Waar veel pleegkinderen in een gezin zonder bloedverwanten terechtkomen, geldt dat niet voor Leandro (8). De jonge Beverwijker woont inmiddels ruim zes jaar bij opa en oma Tweebeeke en ziet z’n vader elke dag. ”Eigenlijk dachten we al aan ons pensioen’’, zegt Helma (64) met een spreekwoordelijke knipoog over de periode waarin zij en haar man Karel (72) als pleegouders in beeld kwamen. “Maar zijn moeder kreeg paniekaanvallen en onze zoon kan niet voor hem zorgen.’’ Als de situatie bij Leandro thuis escaleert, krijgen ze van een hulpinstantie de vraag of ze hun kleinzoon tijdelijk onder hun vleugels willen nemen. “Zodat hij het allemaal niet hoefde mee te maken.’’ Nadat die crisisperiode was overbrugd, krijgen ze de keuze: blijft Leandro bij hen of groeit hij ergens anders op?

“In een tehuis was hij helemaal ondergesneeuwd’’, zegt Helma. Ook een pleeggezin zonder bloedverwanten, wat wel een reële optie was, leek hen niet het beste voor Leandro. “Daar is hij veel te gevoelig voor.’’ Het echtpaar besluit daarom ook op lange termijn de zorg op zich te nemen. “Zo zijn we erin gerold.’’

Wennen

“Natuurlijk was het na al die jaren zonder kinderen even wennen’’, gaat ze verder. Wat Leandro’s opvoeding betreft, komen ze nauwelijks voor verrassingen te staan. “Zuigelingenzorg, peuterspeelzaal, we kenden het allemaal al’’, verwijst ze naar hun eigen ervaring als ouders. En omdat Helma na Leandro’s komst nog een tijdje doorwerkte, stond ook Karel op z’n 66e nog regelmatig luiers te verschonen. “Het kost energie, maar je krijgt er veel voor terug’’, zegt de pleegvader. Met Leandro op z’n rug door de woonkamer galopperen, lukt niet meer. Maar ze vermaken zich uitstekend, vertelt hij. Met de flinke collectie lego bijvoorbeeld. Karel wijst naar de zithoek. “Als het daar niet ligt, dan ligt die hoek wel vol. Hij is altijd aan het creëren.’’
Met Helma zit hij regelmatig te knutselen. “Ja, hij houdt ons lekker bezig. Bij ons geen geraniums in de vensterbank, maar lego op de grond.’’ Bovendien blijven zij en haar man dankzij hun kleinzoon bij de tijd. “Hij leert ons de iPad en de telefoon te gebruiken. Laatst kwam hij met mijn mobiele telefoon naar me toe en zei: ‘Oma, je kan ook op YouTube’.’’

 

Contact met eigen ouders

Sinds zijn ouders hun leven beter op de rit hebben, brengt hij de weekenden afwisselend bij z’n vader en moeder door. Z’n vader ziet hij zelfs vrijwel dagelijks. “Hij komt bijna elke dag eten’’, vertelt Helma. In het begin vond hij de situatie moeilijk, herinnert ze zich. “Maar nu vindt hij het goed zo.’’ Ze beseft dat veel pleegkinderen hun ouders minder vaak of nooit zien. “Het zal moeilijker zijn als er geen bloedband is.’’ Dat Helma en Karel pleegouders zijn, betekent niet automatisch dat ze juridisch aansprakelijk zijn. “Hij heeft een voogd bij jeugdzorg’’, legt Helma uit. “Wij konden ook voogd worden, maar dat wilden we niet. Omdat we dan tussen onze zoon en Leandro’s moeder zouden in staan. Nu kunnen we ook terugvallen op jeugdzorg.’’

 

Leeftijd geen probleem

Over hun hogere leeftijd maken ze zich geen zorgen. “Mocht een van ons wegvallen, kan de ander voor hem zorgen’’, zegt Helma optimistisch. “Dit kun je lang volhouden, ook alleen. En we willen hem graag in de familie houden.’’ Van tevoren hadden ze nooit gedacht pleegouder te worden, inmiddels is het gewoon geworden. “In het begin vroegen mensen: waar begin je aan? Ja, je levert in en je probeert ervoor te zorgen dat het lekker loopt, maar inmiddels zouden we niet meer zonder hem kunnen.’’

(bron: Jouri Bakker – IJmuider Courant)

> > Lees meer interviews over pleegzorg

Actie 'Doneer je sporthek'