Informatie aanvragen Pleegzorgorganisaties
Interviews
Een geslaagde kerst-actieSensitief opvoeden geeft ruimte.Als doffe oogjes weer wat glans krijgen…Een andere pleegouder in de buurt …‘Pleegzorg heeft ons sterker gemaakt’Van breakdown naar breakthroughHet begon met een logeerpartij‘Het is mooi om kinderen te leren kennen’Naar (t)huisPleegkinderen verrijken je levenLego in plaats van geraniumsMét pleegzorg is het leven nóg leuker!Een goede spiegel om jezelf nog beter te leren kennenAmbassadeur PGGM en pleegzorg een mooie combinatiePleegzorg; het moet in je bloed zittenTiny, ervaren pleegouder en voormalig lid van een pleegouderraad, vertelt“Nog genoeg plek in ons hart”Twee jonge pleegvaders en een babyAlleenstaand en pleegouder, waarom niet?Gewoan net te drok meitsje*Trots op onze kleinzoonWie komt er op voor Lianne en haar pleegouders?Net even anders – een verhaal van een pleegmoederVoor pleegkinderen is ons huis een thuisIedere avond een kus van zijn moederDertig, fulltime banen én pleegzorg: het kan!Gewoon een vader- en moedergevoelOns hart en onze deur stonden openSamen één gezinEen levendige boelOns leven is net een oceaanOpladen als pleegouder‘We moeten een cirkel vormen om het kind heen’Wederzijds vertrouwen is de basisMoeders op de boot? Liever nietJacqueline en Edwin kijken terug op 10 jaar pleegzorgLeraar & pleegouder: flexibiliteit en snel schakelen zijn belangrijkZe krijgt dezelfde liefdeKinderwens en pleegouderschapWaar een wil is, is een wegWe kunnen de wereld niet veranderen, maar wel de wereld van één kindPrins ‘Hello Kitty’Carrièrevrouw, moeder en pleegouderGepensioneerd en pleegouders van twee meidenBrinta na het melkenIn ons gezin zijn de glazen halfvol!Supergewone beroepen – Wijkagent PieterEen pleeggezin met structuur en heel veel lol

Moeders op de boot? Liever niet

Een moeder die komt uitvissen bij wat voor volk haar zoon uithangt. Een huilende opa en oma die hun kleinkinderen willen zien. Een ‘penoze-’oom die zijn nichtje terugbrengt met een peperdure jas. Ze stonden allemaal op de loopplank van de woonboot van Kim Postma en Rene Wokke. Die daar vervolgens prima mee weten te dealen. En de kinderen? Die hebben liever niet dat hun familie zich aan de Amstel laat zien. ‘Het is hun domein.’


Op de boot – aan de Amstel tussen Carré en het Amstelhotel – brandt de houtkachel, klotst het water zacht tegen romp en krult de poes zich nog eens op. Kim: ‘We zeggen eerst: je hoeft hier niets, behalve om 19 uur binnen zijn. Dat is de enige regel. En als je zin hebt om te kletsen, dan kletsen we, en anders niet.’ Achter huiswerk gaan ze de eerste weken niet aan. ‘Wij maken in die drie maanden misschien het verschil dat iemand verder teloorgaat of niet, maar niet of iemand wel of niet cum laude afstudeert. Zo’n leven is ineens ontwricht. Rust is belangrijker.’

Kim en Rene gaven de afgelopen tien jaar aan dertien pubers de sleutel van hun boot. Met de meeste hebben ze nog steeds contact.

Voor hun eerste pleegkinderen Joël en Jamilla zijn ze in de praktijk uitgegroeid tot steun en toeverlaat van het hele gezin. Maar toen moeder Anja onlangs bij Kim en Rene wilde langskomen, begon Joël te steigeren. Zijn moeder op de boot? Nee. De boot is zijn plek. ‘En dat begrijpen we.’

Als de avond valt en ze zitten met z’n allen aan de rommelige keukentafel komen soms de vragen. ‘We hebben al die jaren gezegd: je zegt nooit iets slechts over de ouders. Je probeert zo neutraal mogelijk te blijven. Maar ik merk dat ik dat sinds een tijdje niet meer goed volhoud. Zoals bij Joël. Die jongen wordt ouder en slimmer.’ Rene: ‘Laatst vroeg hij: wat vinden jullie van al die vluchtelingen? Mijn moeder vindt dat ze best mogen komen, maar dan moeten ze wel allemaal gesteriliseerd worden.’ Dan leg je toch uit dat dit niet kan.’

Kim: ‘Om de kinderen serieus te kunnen nemen – en dat moet echt – moet je niet alleen bezig zijn met “die ouders zijn fantastisch”, want dat is gewoon niet zo en die kinderen weten dat. Ze zien dat hun moeder teveel drinkt en haar zaakjes niet op orde heeft. En ze hebben daar last van.’

Toch doen Kim en Rene er in die paar maanden alles aan om de familiebanden goed te houden of te repareren. Zo ging Rene eens vermomd als bloemenbezorger een bos rozen brengen naar de oma van Michel, die van zijn opa niet langs mocht komen op haar verjaardag. Of kalmeerden ze een driftige opa, die kwam controleren of zijn kleinzoon zijn huiswerk wel maakte. Zitten ze ineens op school om een goed woordje te doen voor zo’n jongen.

En als hij dan na een paar maanden weer vertrekt, en er nog een paar brieven op de mat blijven vallen van school of justitie, dan nemen Kim en Rene een time out. ‘Dan is het ook weer heerlijk om even met z’n tweeën te zijn.’ Tot de telefoon weer gaat.

De namen van de pleegkinderen zijn vanwege privacy gefingeerd.

Dit is een ingekorte versie van het artikel geschreven door Ilse van der Mierden dat eerder verscheen in Binding –blad voor pleegouders & andere belangstellenden.

 

 

Help een kind zo thuis mogelijk op te groeien.