Informatie aanvragen Pleegzorgorganisaties
Interviews
Een andere pleegouder in de buurt …‘Pleegzorg heeft ons sterker gemaakt’Van breakdown naar breakthroughHet begon met een logeerpartij‘Het is mooi om kinderen te leren kennen’Naar (t)huisPleegkinderen verrijken je levenLego in plaats van geraniumsMét pleegzorg is het leven nóg leuker!Een goede spiegel om jezelf nog beter te leren kennenAmbassadeur PGGM en pleegzorg een mooie combinatiePleegzorg; het moet in je bloed zittenTiny, ervaren pleegouder en voormalig lid van een pleegouderraad, vertelt“Nog genoeg plek in ons hart”Twee jonge pleegvaders en een babyAlleenstaand en pleegouder, waarom niet?Gewoan net te drok meitsje*Trots op onze kleinzoonWie komt er op voor Lianne en haar pleegouders?Net even anders – een verhaal van een pleegmoederVoor pleegkinderen is ons huis een thuisIedere avond een kus van zijn moederDertig, fulltime banen én pleegzorg: het kan!Gewoon een vader- en moedergevoelOns hart en onze deur stonden openSamen één gezinEen levendige boelOns leven is net een oceaanOpladen als pleegouder‘We moeten een cirkel vormen om het kind heen’Wederzijds vertrouwen is de basisMoeders op de boot? Liever nietJacqueline en Edwin kijken terug op 10 jaar pleegzorgLeraar & pleegouder: flexibiliteit en snel schakelen zijn belangrijkZe krijgt dezelfde liefdeKinderwens en pleegouderschapWaar een wil is, is een wegWe kunnen de wereld niet veranderen, maar wel de wereld van één kindPrins ‘Hello Kitty’Carrièrevrouw, moeder en pleegouderGepensioneerd en pleegouders van twee meidenBrinta na het melkenIn ons gezin zijn de glazen halfvol!Supergewone beroepen – Wijkagent PieterEen pleeggezin met structuur en heel veel lol

Prins ‘Hello Kitty’

Ieder kind heeft recht op een leven in een gezin. Dat vindt Willeke van Amerongen. Willeke is de eigenaar en gezinshuisouder van Driestroomhuis Helder in Cothen waar zij, samen met haar man Marco, fulltime voor 6 pleegkinderen en 2 eigen kinderen zorgt. Ook is Willeke vrijwilliger bij Stichting Je Mag Er Zijn Woudenberg waar pleegouders gratis alles wat ze nodig hebben voor hun pleegkind kunnen halen.

De crisisdienst belt…

Wat was het een drukke maar gezellige dag. Samen met mijn kinderen en pleegkinderen was ik een dag mee geweest op schoolreis. Een enerverende dag waar ik als begeleider van een groepje kleuters de verantwoordelijkheid had om te zorgen dat ze niet de zee inwaaiden. Wat stond er een wind!
Na alle schelpen en zand onder de douche afgespoeld te hebben, plof ik op de bank. Heerlijk, een bakje thee, een stuk chocolade en even een foute serie aan, als de telefoon gaat. Ik spring op van de bank in de veronderstelling dat dat oma is om te vragen of ik niet met alle kleuters naar Texel gewaaid ben. Maar nee, de crisisdienst belt. ‘We hebben hier een jongetje van 4 jaar waarvoor we per direct een plekje zoeken om te slapen.’ ‘Uhmm… natuurlijk is hij welkom!’ Wanneer ik de telefoon neerleg voel ik de adrenaline door mijn aderen stromen. Binnen een half uur zijn ze hier. Snel bel ik Marco om te vertellen dat er een jongentje komt en binnen 10 minuten staat hij in huis.

De eerste nacht

We maken in razende vaart de kamer klaar. Dekbedje, een paar grote knuffels van Dikkie Dik en ik zoek een tandenborstel op. We zijn net klaar als de deurbel gaat. Een kleine wervelwind met prachtige ogen loopt het huis binnen. Hij kijkt in het rond en begint alle lades open te trekken. Ik krijg nog wat belangrijke informatie en dan verdwijnen de mensen die hem hier gebracht hebben weer.
Inmiddels is het 22.00 uur. Hij is verdrietig. Uit twee prachtige ogen rollen tranen. ‘Mijn mama doet raar’. Ik neem hem op schoot. Hij is best groot en stevig voor zijn leeftijd. Ik heb nog twee andere kinderen van die leeftijd, maar bedenk me dat hij echt hun pyjama niet past, en ik troost hem. Gelukkig woont hier ook nog een meisje van 7. Ik trek een Hello Kitty pyjama uit de kast en trek deze bij hem aan. Door te wrijven over de zachte roze Hello Kitty pyjama wordt hij rustiger en ik breng hem naar het bed dat we voor hem klaargemaakt hebben.
Die nacht doe ik geen oog dicht. Ik moet telkens denken aan de moeder die haar kind mist, maar natuurlijk weet ik ook dat ze een kind niet zomaar uit huis plaatsen.

JeMagErZijn

’s Ochtends sta ik bijtijds op. De andere kinderen weten nog niet dat een ander jongetje even bij ons slaapt. Ik maak ze wakker en aan de ontbijttafel leg ik hen de situatie uit. Omdat ik de andere kinderen nog naar school moet brengen maak ik hem wakker. ‘Goedemorgen’. Met slaperige oogjes kijkt de jongen in de Hello Kitty pyjama mij aan. O ja, denk ik. Wat moet hij aan? Ik geef hem een broodje en bedenk een oplossing. De kleding van de andere jongetjes past hij niet en om hem nu een jurkje aan te doen gaat echt veel te ver. Gelukkig is Stichting Je Mag Er Zijn Woudenberg vandaag open.

Ik breng de kinderen naar school en zie in mijn achteruitkijkspiegel het roze pluizige hoofd van Hello Kitty. Op naar Woudenberg. Bij het magazijn aangekomen gaat er een wereld voor hem open. Je kunt hier alles halen. Speelgoed, fietsen, babyuitzet, kinderwagens, kleding en nog veel meer en dat allemaal voor niets. Samen met mijn nieuwe vriendje zoek ik een grote boodschappentas vol kleding uit, nog wat speelgoed en een prachtige houtje-touwtje jas.
Thuis aangekomen kleed in hem om. Een spijkerbroek, een stoer ruitjes overhemd en een paar blauwe All Stars eronder… ‘Ik voel me hier een prins,’ zegt mijn nieuwe vriendje. Als ik daarop antwoord dat ik de koningin wel wil zijn, zegt hij: ‘Prima, maar dan moet je wel een zachte Hello Kitty prinsessenjurk aan.’ Ik kijk hem aan en vraag mezelf hardop af of die wel bestaan in mijn maat. Voor het eerst lacht hij.

Nu is dit allemaal al bijna twee jaar geleden en haal ik hem iedere ochtend met een glimlach uit bed, alleen nu heeft hij geen Hello Kitty meer aan….