Informatie aanvragen Pleegzorgorganisaties
Interviews
Een andere pleegouder in de buurt …‘Pleegzorg heeft ons sterker gemaakt’Van breakdown naar breakthroughHet begon met een logeerpartij‘Het is mooi om kinderen te leren kennen’Naar (t)huisPleegkinderen verrijken je levenLego in plaats van geraniumsMét pleegzorg is het leven nóg leuker!Een goede spiegel om jezelf nog beter te leren kennenAmbassadeur PGGM en pleegzorg een mooie combinatiePleegzorg; het moet in je bloed zittenTiny, ervaren pleegouder en voormalig lid van een pleegouderraad, vertelt“Nog genoeg plek in ons hart”Twee jonge pleegvaders en een babyAlleenstaand en pleegouder, waarom niet?Gewoan net te drok meitsje*Trots op onze kleinzoonWie komt er op voor Lianne en haar pleegouders?Net even anders – een verhaal van een pleegmoederVoor pleegkinderen is ons huis een thuisIedere avond een kus van zijn moederDertig, fulltime banen én pleegzorg: het kan!Gewoon een vader- en moedergevoelOns hart en onze deur stonden openSamen één gezinEen levendige boelOns leven is net een oceaanOpladen als pleegouder‘We moeten een cirkel vormen om het kind heen’Wederzijds vertrouwen is de basisMoeders op de boot? Liever nietJacqueline en Edwin kijken terug op 10 jaar pleegzorgLeraar & pleegouder: flexibiliteit en snel schakelen zijn belangrijkZe krijgt dezelfde liefdeKinderwens en pleegouderschapWaar een wil is, is een wegWe kunnen de wereld niet veranderen, maar wel de wereld van één kindPrins ‘Hello Kitty’Carrièrevrouw, moeder en pleegouderGepensioneerd en pleegouders van twee meidenBrinta na het melkenIn ons gezin zijn de glazen halfvol!Supergewone beroepen – Wijkagent PieterEen pleeggezin met structuur en heel veel lol

Samen één gezin

Johan en Isabella zijn ouders van drie opgroeiende kinderen (17, 14, 11 jaar oud). Sinds een klein jaar hebben zij een pleegzoon Musa (11) in hun gezin opgenomen.

De inspiratiebron

Johan en Isabella zijn een aantal jaren geleden actief geweest bij Stichting Tsjernobyl Huizen. Deze stichting zet zich in voor kinderen die wonen en opgroeien in de omgeving van Tsjernobyl – het gebied dat destijds getroffen is door de bekende kernramp (1986). Via hun kerk is een aantal keer een klas met kinderen naar Nederland gehaald, zodat de kinderen in een gezonde omgeving op krachten konden komen.

‘Als gezin hebben we er toen voor gekozen om ook kinderen op te vangen. Dat hebben we drie keer gedaan. We vingen een kind op van ongeveer 10 jaar, voor een periode van zeven weken. Een kind uit een geheel andere omgeving, die Wit-Russisch spreekt… Een hele uitdaging en we kwamen erachter dat wij met ons gezin het opvangen van andere kinderen leuk vonden en het goed aankonden. Ook ontdekten we dat er in Nederland veel kinderen zijn die hulp nodig hebben – iets waar je eigenlijk niet goed weet van hebt. Daarom zijn we een voorbereidingstraject ingegaan om pleegouder te worden. Na dat traject en een zorgvuldig selectieproces door de pleegzorgorganisatie was het zover: we kwamen op de lijst van beschikbare pleegouders te staan!’

Gestart met weekendpleegzorg

‘Eerst deden we weekendopvang. Eens per maand hadden wij Tigo in huis vanaf vrijdagmiddag tot en met zondagmiddag. Als het nodig was, bleef hij wat langer en hij is ook een weekje met ons mee op vakantie gegaan. Vorig jaar kregen wij de vraag of we een jongen van 10 jaar uit de regio tijdelijk wilden opvangen. Vanaf dat moment hebben wij Musa in huis. Een stoere en gevoelige jongen. Een voetballer, lekker fanatiek, met wekelijks trainen en op de zaterdag wedstrijden met zijn team.’

Niet bewust, maar onbewust

Hij doet met alles mee in ons gezin. Wij gaan op zondag altijd naar de kerk. Musa gaat mee. Op maandag is er altijd catechisatie voor de jeugd, ook dan gaat Musa mee. Uiteraard zouden we bijna zeggen. We voeden Musa op zoals we onze eigen kinderen ook proberen op te voeden. Met een pleegkind willen we omgaan zoals we met onze eigen kinderen omgaan. Geen verschillen. Niet bewust, maar onbewust. Ook in het jeugdwerk van onze kerk gaat Musa mee. Hij vindt dat erg leuk. We zien dat onze jongste en Musa veel met elkaar optrekken, maar dat ze ook hun eigen vriendengroep hebben. En dat is goed. Ze hoeven niet met elkaar te spelen, dat willen we ze niet opleggen. Verre van zelfs. We genieten van vele mooie momenten met elkaar. Ook zien we regelmatig verdriet bij Musa en we zijn blij dat hij dit openlijk met ons deelt. Verdriet wat logisch is en goed is als het eruit komt. We zien dat hij rust vindt en dat hij kind kan zijn. Dat hij trots op zichzelf mag zijn. We zijn ook heel blij en dankbaar dat Musa door onze beide families volledig wordt opgenomen. Zij zijn daar heel makkelijk in. We ervaren dat als een grote zegen.’

Wegens privacy redenen zijn Musa en Tigo niet de echte namen van de pleegkinderen van Johan en Isabella.

<