Informatie aanvragen Pleegzorgorganisaties
Interviews
Van opa en oma naar opvoedersEen geslaagde kerst-actieSensitief opvoeden geeft ruimte.Als doffe oogjes weer wat glans krijgen…Een andere pleegouder in de buurt …‘Pleegzorg heeft ons sterker gemaakt’Van breakdown naar breakthroughHet begon met een logeerpartij‘Het is mooi om kinderen te leren kennen’Naar (t)huisPleegkinderen verrijken je levenLego in plaats van geraniumsMét pleegzorg is het leven nóg leuker!Een goede spiegel om jezelf nog beter te leren kennenAmbassadeur PGGM en pleegzorg een mooie combinatiePleegzorg; het moet in je bloed zittenTiny, ervaren pleegouder en voormalig lid van een pleegouderraad, vertelt“Nog genoeg plek in ons hart”Twee jonge pleegvaders en een babyAlleenstaand en pleegouder, waarom niet?Gewoan net te drok meitsje*Trots op onze kleinzoonWie komt er op voor Lianne en haar pleegouders?Net even anders – een verhaal van een pleegmoederVoor pleegkinderen is ons huis een thuisIedere avond een kus van zijn moederDertig, fulltime banen én pleegzorg: het kan!Gewoon een vader- en moedergevoelOns hart en onze deur stonden openSamen één gezinEen levendige boelOns leven is net een oceaanOpladen als pleegouder‘We moeten een cirkel vormen om het kind heen’Wederzijds vertrouwen is de basisMoeders op de boot? Liever nietJacqueline en Edwin kijken terug op 10 jaar pleegzorgLeraar & pleegouder: flexibiliteit en snel schakelen zijn belangrijkZe krijgt dezelfde liefdeKinderwens en pleegouderschapWaar een wil is, is een wegWe kunnen de wereld niet veranderen, maar wel de wereld van één kindPrins ‘Hello Kitty’Carrièrevrouw, moeder en pleegouderGepensioneerd en pleegouders van twee meidenBrinta na het melkenIn ons gezin zijn de glazen halfvol!Supergewone beroepen – Wijkagent PieterEen pleeggezin met structuur en heel veel lol

Van opa en oma naar opvoeders

Pieter (65) en Anke (56) uit Velsen vormen met hun kleinkinderen, Jan (17), Marinus (14), Louis (13) en Tine (11) al bijna 8 jaar een netwerkpleeggezin. Naast het gezin biedt de gezellige flat waar ze wonen ook onderdak aan – onder andere – zes katten, twee gerbils, twee Chinchilla’s, diverse aquaria en terraria. Er komen regelmatig vriendjes en vriendinnetjes over de vloer. Mee-eten of blijven slapen is nooit een probleem. Het is dus een drukke, gezellige boel in het gezin. Maar hoe doen Pieter en Anke het eigenlijk allemaal? Anke vertelt…

“Het opvoeden van onze kleinkinderen is een dankbare, levendige, gezellige taak die ons veel voldoening geeft. Voordat de kinderen bij ons woonden kwamen ze al veel en hadden we een nauwe band met ze. Toch is het niet altijd rozengeur en maneschijn natuurlijk. Het vraagt veel energie en aanpassingsvermogen van iedereen. Van die leuke en lieve opa en oma waarbij alles mocht, werden we opvoeders. Dat betekent aandacht delen en regels, die net als overal overtreden worden. We zijn dus ook wel eens boos, moe en mopperig. De balans vinden tussen opa & oma en opvoeder zijn is geen makkelijke, maar wel een hele boeiende opgave. We praten veel met elkaar en met de kinderen; wat voelen, verwachten en willen we? Maar we vergeten vooral ook niet om tussendoor af en toe gewoon een echte opa en oma te zijn, waar je mag ontbijten met patat, heel laat naar bed mag en zo nu en dan ongedeelde aandacht krijgt, tijdens een één op één uitje. Maar als opvoeder ben ik heel duidelijk. Dat is met drie-en-een-halve puber in huis ook wel nodig. ”

Heel normaal

“De kinderen vinden wonen bij ons normaal. Dat het niet normaal is merken ze alleen aan de reactie van anderen die verbaasd reageren of vragen stellen. De jongste vindt het vervelend dat er op school altijd wordt gezegd dat je iets aan papa en mama moet vragen in plaats van aan je opvoeder. Maar papa en mama tegen ons zeggen leidt ook weer tot vragen, dus ze houdt het op opa en oma.”

Steun

“We hebben een groot en divers sociaal netwerk met goede vrienden waar we alles mee kunnen delen. Ze helpen ons er regelmatig aan herinneren dat we ook aan onszelf moeten denken. Omdat je niet altijd een beroep wilt doen op je netwerk, hebben we sinds een tijdje één keer in de maand ondersteuning van vier weekendpleeggezinnen: twee via de pleegzorgorganisatie en twee uit ons eigen netwerk. Voor elk kind een eigen weekendpleeggezin dus. Daar hebben we bewust voor gekozen. Zo krijgen ze allemaal een keer alle aandacht. Het is voor zowel de kinderen als voor ons heerlijk. En na het weekend lekker napraten over wat iedereen heeft gedaan, hoe leuk is dat? We hebben dus veel steunfiguren, maar de grootste steunfiguur zijn Pieter en ik voor elkaar!”

Soms geen zin…

“Tips geven vind ik lastig: wat voor de een werkt, is voor de anders niks. Maar het is een must om goed voor jezelf te zorgen al voelt het, in een gezin van zes personen, soms meer als voor jezelf opkomen. Gelukkig vinden ze het allemaal alleen maar heel fijn als ik een weekendje met mijn vriendin onderduik in een hotelletje. En ze vinden het niet erg als ik een keer chinees laat halen omdat ik gewoon geen zin heb om in de keuken te staan of dat ik ze soms zelf hun was laat opvouwen. ‘Geen zin hebben’ is voor kinderen gelukkig heel herkenbaar. Ik leef zoveel mogelijk bij de dag en zet wat ik moet onthouden op een planner. ’s Avonds, liefst zo laat mogelijk, kijk ik wat er voor de volgende dag gepland staat. Stressen heeft geen zin, vaak loopt alles toch anders. Ik richt me altijd op het moment dat alles weer gelukt is.”

(auteur: Marjolein Colenbrander)

Help een kind zo thuis mogelijk op te groeien.